28 آوریل
هماندیشی، در سایه افول رسانه مستقل
11 آوریل
مشقهایی که خطخطی میشوند
23 فوریه
زندگی در خاموشی
21 فوریه
تغییر در وقت اضافه
19 فوریه
«صمت» در سودای تخصص
- امروز : چهارشنبه - ۱۶ اردیبهشت - ۱۴۰۵
- برابر با : 20 - ذو القعدة - 1447
- برابر با : Wednesday - 6 May - 2026
نقش رسانهها در نبرد روایتها
جنگ، فقط صدای انفجار و آژیر نیست؛ جنگ، پیش از آنکه آثارش بر زمین بنشیند، در ذهنها شکل میگیرد. در روزهایی که خبر با سرعت میان گوشیها و شبکههای اجتماعی دستبهدست میشود، حقیقت بیش از همیشه در معرض تحریف، اغراق و حتی فراموشی قرار میگیرد. در چنین فضایی، رسانهها دیگر صرفاً ناقل خبر نیستند؛ آنها به بازیگران اصلی میدان افکار عمومی تبدیل میشوند، جایی که امید و هراس، اعتماد و بیاعتمادی، در چند خط خبر یا یک روایت شکل میگیرد و به نوعی این روزها جنگ اصلی جنگ روایت ها بدل می شود.
چگونه کودکان دوباره لبخند میزنند
قرار بود جهان برای کودکان با رنگ مداد شمعی روایت شود؛ با دویدن در حیاط مدرسه، با قصههای پیش از خواب و با موسیقیهای سادهای که بیدغدغه در خانه میپیچد. اما تاریخ بارها این تصویر را شکسته است. جنگها، بیماریها، بلایای طبیعی و بحرانهای اجتماعی، نهفقط بزرگسالان که کودکان را نیز درگیر کردهاند. کودک بودن هیچگاه مصونیتی مطلق نبوده است؛ از بمب اتمی هیروشیما و هولوکاست تا جنگها و ناآرامیهای معاصر، کودکان نیز سهم خود را از ترس، فقدان و ناامنی بردهاند.
تراژدیِ ناشنوایی
قزوین در ۱۸ و ۱۹دیماه فقط شاهد یک واقعه تلخ نبود؛ به آیینهای بدل شد که در آن، آنچه سالها زیر پوست شهر انباشته شده بود، بیپرده دیده شد: خشمهای فروخورده، بیاعتمادیهای مزمن، زبانهایی که دیگر به هم نمیرسیدند و خانوادههایی که ناگهان در میانه التهاب، زندگیشان به دو نیم شد. مرگ انسانها، در هر زمینه و هر شرایطی، خط قرمزی است که جامعه نباید از آن عبور کند؛ و وقتی این خط شکسته میشود، مسئله دیگر صرفاً «مدیریت بحران» نیست، بلکه پرسشی بنیادیتر پیش روی ما قرار میگیرد: چگونه به نقطهای رسیدهایم که جان انسانها در میدان التهاب، چنین بیپناه میشود؟
زنگ خطر در سالهای مدرسه؛
اعتیاد جوانتر میشود
هوای عصرگاهی شهرک کوثر سرد است. چند نوجوان کنار هم ایستادهاند؛ خندههایی کوتاه، سیگاری دستبهدست میشود و گفتوگوهایی که بیشتر از جنس بیحوصلگی است تا شادی. اعتیاد همیشه از کوچههای تاریک آغاز نمیشود؛ گاهی از همین جمعهای کوچک، از همین «تفنن»های ساده و بیخطر بهنظررسیده شروع میشود.
ناآرامیهای اجتماعی و بحران گفتوگو در جامعه
ناآرامیهای اخیر فقط خیابانهای ملتهب و تصاویر دود و آتش نبود؛ روایت انسانهای بیپناهی بود که در میانه گرانی، ناامنی و خشم انباشته، بیآنکه نقشی در آشوب داشته باشند، جان خود را از دست دادند. شهروندانی عادی، کارگر، رهگذر، کاسب یا خانوادههایی که قربانی خشونتی شدند که از کنترل خارج شد.
بررسی طرح مسکن زنان سرپرست خانوار در قزوین؛
هشت سال انتظار برای یک سقف
هشت سال است که چشمبهراه سقفیاند؛ زنانی که هر روز در میان دلهره اجارهخانه، نگاه فرزندانشان و وعدههای تکراری مدیران، بار سنگین زندگی را به دوش میکشند. مهرگان، که قرار بود مأوای امن خانوادههای بیپناه باشد، امروز برای بسیاری از مددجویان کمیته امداد به نماد یک انتظار طولانی تبدیل شده؛ انتظاری که هر بار تاریخ تازهای پیدا میکند اما هیچگاه به روز تحویل نمیرسد.
گزارشی از کسانی که هر روز رنج می برند؛
زندگی در شهری که برای همه ساخته نشده است
چرخهای ویلچر روی شیب تند میلغزند. صدای ساییدهشدن فلز بر آسفالت، در همهمه عصرگاهی خیابان گم میشود. نگاهها میآیند و میروند؛ بیآنکه مکثی کنند. اینجا شهر است؛ جایی که برای بسیاری فقط یک رفتوآمد معمولی است، اما برای بعضیها، هر قدمش آزمون است. آزمونی که نه از ناتوانی بدن، که از ناتوانی شهر میآید. این گزارش، روایت ترحم نیست؛ روایت مسئولیت است. روایت فاصلهای عمیق میان قانون و زندگی. فاصلهای که هر روز، در کوچهها، پیادهروها و ساختمانهای شهر، خودش را تکرار میکند.
بازار در آستانه عید چگونه است؟
حال ما خوب است اما تو باور نکن
استراتژی اصلاحطلبان و اصولگرایان در پسا دی؛
معمای مشارکت
«ندا بغدادی» در گفتوگو با فروردین امروز:
موسیقی جهان را آرام میکند
آخرین مطالب
28آوریل
هماندیشی، در سایه افول رسانه مستقل
نشست هماندیشی رسانههای استان قزوین در حالی برگزار شد که پرسش اصلی نه «نحوه دعوت خبرنگاران»، بلکه وضعیت خود رسانه بود؛ رسانهای که در سالهای اخیر، بیش از آنکه در متن باشد، به حاشیه رانده شده است.
11آوریل
در سایه جنگ و آموزش مجازی؛
مشقهایی که خطخطی میشوند
ساعت هفت صبح است و نور کمجان بهاری از لای پرده اتاق میتابد و «آراد رحیمیان»، دانشآموز سال دوازدهم، با چشمانی خوابآلود پشت لپتاپ نشسته است. صدای معلم از صفحه کلاس آنلاین شنیده میشود، اما تصویر روی صفحه هر چند دقیقه یکبار قطع می شود.
01آوریل
پیشکسوتان از اطلاعرسانی در شرایط جنگی می گویند؛
نقش رسانهها در نبرد روایتها
جنگ، فقط صدای انفجار و آژیر نیست؛ جنگ، پیش از آنکه آثارش بر زمین بنشیند، در ذهنها شکل میگیرد. در روزهایی که خبر با سرعت میان گوشیها و شبکههای اجتماعی دستبهدست میشود، حقیقت بیش از همیشه در معرض تحریف، اغراق و حتی فراموشی قرار میگیرد. در چنین فضایی، رسانهها دیگر صرفاً ناقل خبر نیستند؛ آنها به بازیگران اصلی میدان افکار عمومی تبدیل میشوند، جایی که امید و هراس، اعتماد و بیاعتمادی، در چند خط خبر یا یک روایت شکل میگیرد و به نوعی این روزها جنگ اصلی جنگ روایت ها بدل می شود.
28فوریه
زنگ خطر در سالهای مدرسه؛
اعتیاد جوانتر میشود
هوای عصرگاهی شهرک کوثر سرد است. چند نوجوان کنار هم ایستادهاند؛ خندههایی کوتاه، سیگاری دستبهدست میشود و گفتوگوهایی که بیشتر از جنس بیحوصلگی است تا شادی. اعتیاد همیشه از کوچههای تاریک آغاز نمیشود؛ گاهی از همین جمعهای کوچک، از همین «تفنن»های ساده و بیخطر بهنظررسیده شروع میشود.
25فوریه
هنر در روزهای اضطراب؛
چگونه کودکان دوباره لبخند میزنند
قرار بود جهان برای کودکان با رنگ مداد شمعی روایت شود؛ با دویدن در حیاط مدرسه، با قصههای پیش از خواب و با موسیقیهای سادهای که بیدغدغه در خانه میپیچد. اما تاریخ بارها این تصویر را شکسته است. جنگها، بیماریها، بلایای طبیعی و بحرانهای اجتماعی، نهفقط بزرگسالان که کودکان را نیز درگیر کردهاند. کودک بودن هیچگاه مصونیتی مطلق نبوده است؛ از بمب اتمی هیروشیما و هولوکاست تا جنگها و ناآرامیهای معاصر، کودکان نیز سهم خود را از ترس، فقدان و ناامنی بردهاند.
23فوریه
با قطع و اختلال اینترنت روی میدهد؛
زندگی در خاموشی
قرار نبود اینترنت، روزی به این اندازه با زندگی ما گره بخورد؛ اما جهان تغییر کرد و ما هم ناخواسته با آن تغییر کردیم. امروز اینترنت دیگر یک ابزار لوکس یا انتخاب شخصی نیست؛ بخشی از زیرساخت حیات اجتماعی است. در دنیای معاصر، دسترسی پایدار به اینترنت بهتدریج در کنار آموزش، سلامت و ارتباط، در زمره حقوق اولیه انسانها قرار گرفته است. قطع آن، تنها خاموش شدن یک شبکه نیست؛ بریدن رشتههای ارتباط، معیشت و امنیت روانی است.
21فوریه
استراتژی اصلاحطلبان و اصولگرایان در پسا دی؛
معمای مشارکت
همزمانی ثبتنام داوطلبان هفتمین دوره انتخابات شورای اسلامی شهر قزوین با یکی از پرالتهابترین مقاطع اجتماعی و سیاسی کشور، این رویداد محلی را در موقعیتی متفاوت و معنادار قرار داده است. قطع گسترده اینترنت، فضای بیخبری عمومی، اعتراضات معیشتی، نااطمینانی اقتصادی و سایه بحرانهای امنیتی و منطقهای، شرایطی را رقم زد که انتخابات شوراها دیگر صرفاً یک رقابت شهری تلقی نمیشود، بلکه به بخشی از معادله کلانتر «مدیریت بحران و سنجش امکان بازگشت مشارکت سیاسی» تبدیل شده است.
21فوریه
روایت یک چرخش در ورزش؛
تغییر در وقت اضافه
تغییر در رأس ادارهکل ورزش و جوانان قزوین، ماهها سوژه گمانهزنی بود. اسامی مختلفی مانند رضا لایق مطرح شد و حتی با انتصاب ندا پاکدامن به عنوان سرپرست، بسیاری پایان ماجرا را قطعی میدانستند. اما در آخرین لحظات، ورق برگشت و ورزش استان با مدیری غیربومی وارد فصل تازهای شد؛ تصمیمی که در فضایی متأثر از اتفاقات دیماه و با پیگیریهای سیاسی در سطح استان و مرکز نهایی شد.
21فوریه
صراحت در روزهای التهاب؛
مظفری و بازتعریف خطبه در بزنگاه دیماه
حوادث تلخ دیماه، تنها خیابانهای قزوین را متأثر نکرد؛ تریبونها نیز رنگ دیگری گرفتند. آیتالله «حسین مظفری» که پیشتر بیشتر با لحن آرام و خطبههای کمتنش شناخته میشد، در هفتههای پس از آن وقایع، با صراحتی کمسابقه وارد میدان شد. هشدار به افرادی که برای شعار دادن فراخوان داده بودند، استفاده از واژه «مزدور» برای برخی عناصر فعال در اعتراضات و ناآرامیها و تهدید به واکنش مردمی، نشان داد که امام جمعه قزوین تصمیم گرفته در این مقطع، موضعی روشن و بیابهام اتخاذ کند.
20فوریه
واکاوی حوادث تلخ دیماه در قزوین؛
تراژدیِ ناشنوایی
قزوین در ۱۸ و ۱۹دیماه فقط شاهد یک واقعه تلخ نبود؛ به آیینهای بدل شد که در آن، آنچه سالها زیر پوست شهر انباشته شده بود، بیپرده دیده شد: خشمهای فروخورده، بیاعتمادیهای مزمن، زبانهایی که دیگر به هم نمیرسیدند و خانوادههایی که ناگهان در میانه التهاب، زندگیشان به دو نیم شد. مرگ انسانها، در هر زمینه و هر شرایطی، خط قرمزی است که جامعه نباید از آن عبور کند؛ و وقتی این خط شکسته میشود، مسئله دیگر صرفاً «مدیریت بحران» نیست، بلکه پرسشی بنیادیتر پیش روی ما قرار میگیرد: چگونه به نقطهای رسیدهایم که جان انسانها در میدان التهاب، چنین بیپناه میشود؟
